انجمن پزشکی کوهستان ایران:راینهولد مسنر یکی از معروفترین کوهنوردان حال حاضر دنیا به شمار می رود که در 17 سپتامبر 1944 در منطقه ویلنوس در جنوب تیرول ایتالیا متولد شد. تا سن 20 سالگی توانست علی رغم جوانی بسیاری از مسیرهای دولومیتها را که در غرب آلپ قرار دارند به همراه برادرش گونتر صعود نماید و درست از همان زمان بود که سبک صعود آلپی را بعنوان الگوی خود انتخاب نمود. 

گونتر بعدها در سال 1970 بر اثر سقوط بهمن در نزدیکی کمپ اصلی جبهه دیامیر نانگاپاربات جان خود رااز دست داد. آن زمان او به همراه راینهولد از صعود موفقیت آمیز به خود بر روی جبهه روپال و پس از تراورس کوه باز می گشت. این نخستین تلاش برادران مسنر بر روی کوهی در هیمالیا بود که با فاجعه همراه شد. 

سالها طول کشید تا راینهولد بر این غم بزرگ فائق آید. بعدها راینهولد ضمن صعود انفرادی به و نانگاپاربات توانست به عنوان نخستین انسان، سایر قلل بالای 8000 متر را نیز صعود نماید. ضمن آنکه بعنوان سومین کوهنورد موفق به صعود هفت قله مرتفع تمام قاره ها شد. زمانیکه از او در مورد برترین کارهایش در هیمالیا سوال شد عنوان نمود: 

"مردم از سال 1978 صعودهای بدون اکسیژن به اورست و صعود انفرادی نانگاپاربات مرا بعنوان کارهای خارق العاده می دانستند. ولی به نظر خودم تراورس گاشربروم I به II به همراه 'هانس کمرلندر' که در سال 1984 انجام شد برترین کارم در هیمالیا بود . به شماره 10 گاهنامه اورست مراجعه شود.

در سفر اکتشافی قطب شمال 

در سال 1975 مسنر اقدام به صعود هیدن پیک (گاشربروم I) به شیوه آلپی نمود. این دومین صعود کوه بود که با موفقیت صورت می گرفت. 

وی در مورد سبک صعودش می گوید: "برای انجام این کارها می باید از پائینترین سطح ممکن شروع به کار نمائید. شما می باید همه لوازم مورد نیاز برنامه را در داخل کوله بار خود حمل کنید و در صورت نیاز به شبمانی کمپ خود را بدور از هرگونه خطری یافته و بیتوته نمائید. مسیر صعود را هم می باید خودتان بیابید، ضمن آنکه نمی توانید از اکسیژن مصنوعی استفاده کنید". 

 

در میان صعودهای مسنر بر روی کوههای هیمالیا می توان صعود انفرادی او به اورست را تنها صعود انفرادی واقعی این کوه که به سبک آلپی صورت گرفت دانست. این صعود در فصل مونسن و در زمانیکه هیچ کوهنوردی در منطقه حضور نداشت از طریق مسیری جدید و در جبهه شمالی صورت گرفت. البته امروزه صعودهای انفرادی زیادی بر روی قلل هیمالیا صورت می گیرد. اما اکثر آنها در زمانی انجام می شود که تیمهای زیادی در منطقه حضور دارند. مسنر همچنین جزو آن دسته غربیانی بود که برای پی بردن به اثرار یتی (موجود افسانه ای مناطق هیمالیا) تلاشهایی را صورت داد. 

او خودش می گوید دوبار موفق به دیدن این موجود شده است. دومین ادعای مسنر در این مورد به آخرین تلاشهای او در منطقه قراقروم باز می گردد. اما این مطلب بدون هیچگونه دلیل و برهانی بیان شد. او وعده ارائه عکس حیوان را داد ولی هیچگاه این مطلب به حقیقت نپیوست و او تنها حدس میزد یتی حیوانی بزرگ و تنومند و مانند خرس پر مو است. 

برخی معتقدند شخصیت مسنر پس از صعودهای متعددش در هیمالیا کاملا تغییر کرد. آنها همچنین معتقدند ششهای مسنر بر اثر صعودهای بدون اکسیژن در هیمالیا دچار مشکل و آسیب شده. البته آنها می گویند مسنر کاملا آگاه بوده که در زمان ایجاد فشارهای سخت ارتفاع برای مقابله چه کاری باید انجام دهد. زمانیکه در دهه هفتاد او در برخی صعودهایش ناکام ماند منتقدین او بیشتر بر نظرات خود پافشاری نمودند و حتی او را از لحاظ روانی دچار مشکل دانستند. 

در این میان کوهنورد معروف پاکستانی "نظیر سبیر" که با مسنر صعودهایی را انجام داد (صعود برودپیک) می گوید:"مسنر در ارتفاع بالا از حشیش استفاده می کرد". اگر این مطلب صحت داشته باشد تصور اینکه سلولهای ششهای او دچار نقصان شده باشند دور از ذهن نیست. مسنر این موضوع را به شدت تکذیب نمود. 

البته مسنر تنها در ظاهر و به خاطر صعودهایش به شهرت نرسیده بلکه او دارای شخصیتی بسیار قوی است. او هیچگاه نسبت به عقاید و نظرات سایرین بی تفاوت نمی ماند. هر چند گفتن اینکه آیا نظرات مسنر چیزی است که در درونش وجود دارد کار آسانی نیست. مسنر در طول دوران کوهنوردی خود بارها از سوی دیگران نقد شد. وی پس از دو صعود نخست خود به هیمالیا سه هم تیمیش را از دست داد که برادرش گونتر از آن جمله بود. پس از بازگشت از برنامه هایش او را متهم کردند که دوستان در حال مرگش را ترک کرده. در گاشربروم II زمانیکه مسنر بی تفاوت از کنار جسد کوهنورد اطریشی که در شکافی سقوط کرده بود گذشت او را متهم کردند که از روی بدنهای دیگران خود را به قله می رساند. بعدها زمانیکه به همراه کمرلندر برای تراورس گاشربروم II به I از آن محل می گذشت زمان قابل توجهی را برای جابجایی و دفن آن کوهنورد صرف نمود. 

برخی از علاقمندان کوهنوردی معتقدند مسنر در طول برنامه های خود 9/99% در معرض خطر مرگ قرار داشته. شاید اینگونه باشد اما آن چیزی که واقعیت دارد شرایط بدنی بسیار مناسب او در طول برنامه هایش است. 

مسنر پس از صعودهایش تبدیل به مردی ثروتمند شد و بدون آنکه دیگر بدنبال دردسرهای کوهنوردی باشد ساکن قصری در آلپ ایتالیا شد و خود را از اکتشاف، کوهنوردی و هرگونه ماجراجویی دیگر بازداشت. او خود می گوید:" برای یادگرفتن برخی چیزها دیگر پیر شده ام". 

البته مسنر تنها به کوهنوردی نمی پرداخت، او در سال 1990 در مدت 92 روز موفق شد مسیر 2800 کیلومتری قطب جنوب را طی کند. هرچند در سفر به قطب شمال و طی مسیر سیبری تا کانادا ناکام ماند. 

اما آخرین صعود بزرگ مسنر به سال 2000 باز می گردد. درست 30 سال پس از نخستین صعود او به نانگاپاربات او باز هم به این کوه بازگشت. همانند 30 سال قبل برای تلاش بر روی مسیری نو و اینبار نیز یکی دیگر از برادرانش یعنی "هوبرت" همانند 30 سال قبل که با برادر بزرگترش "گونتر" بود او را همراهی می کرد. اما آنها پس از تلاشی سخت و رسیدن به ارتفاعات بالای کوه به دلیل خطرناک بودن مسیر بازگشتند. از مسنر بیش از 40 جلد کتاب در مورد مناطق مختلف هیمالیا و صعودهایش منتشر شده و مقالات و گزارشهای او بارها در نشریات و مجلات مختلف به چاپ رسیده. 

 مسنر نسبت به پیروزیهایش بسیار حسود بود، اما پیروزیهای او به خاطر حسادت نبود بلکه بدلیل سبک برتر صعودهایش پیروز می شد.

منبع: وبلاگ گروه کوهنوردی دماوند گرگان 

هیمالیانوردی در ایران: گذشته، حال، آینده

دکتر ابوالفضل جوادی عضو انجمن پزشکی کوهستان ایران

انجمن پزشکی کوهستان ایران: پس از چند تلاش پراکنده و تقریبا ناشناخته برای حضور در هیمالیا، نخستین حرکت های جدی کوه نوردان ایرانی در هیمالیا در دهه پنجاه آغاز شد که صعود مشترک ایران و ژاپن به ماناسلو و تلاش مشترک ایران و چین برای صعود اورست از مهم ترین آنهاست.

دهه شصت، دوره رکود کوه نوردی – بویژه هیمالیا نوردی – در ایران بود که از مهم ترین علت های آن می توان به شرایط جنگی حاکم بر کشورمان اشاره کرد. در این دوره، از حرکت های جدی مربوط به این دهه می توان به صعود کوه آیلند ( آیلند پیک ) توسط کوه نوردان مشهد اشاره کرد.

در دهه هفتاد، گرایش به هیمالیا نوردی در فدراسیون کوه نوردی چیره می شود و فصل تازه ای در هیمالیا نوردی ایران پدید می آید. در این دوره، تلاش های قابل توجهی صورت می گیرد و ضمن آنها قله های کمونیزم، خان تنگری، رقعه پوش ( راکاپوشی )، گاشربروم – ۲ ، چوایو، شیشاپانگما و برخی کوه های دیگر توسط کوه نوردان ایرانی صعود می شوند اما صعود به اورست برای ایرانیان دستاورد های ویژه ای دارد که شاید مهم ترین آنها، اعتماد به نفس باشد. با صعود اورست در سال هفتاد و هفت، کوه نوردان ایرانی به این باور می رسند که اگر به دانش، مهارت و تجربه لازم مجهز شوند، می توانند در هیمالیا دست به کارهای نو و ارزشمند بزنند.

منبع: http://kianearak.blogfa.com/

معرفی قله های بالای ۸۰۰۰ متر

انجمن پزشکی کوهستان ایران: اطلاعات دقیق تری از قلل 8000 متری دنیا در ذیل می آید. توجه به آمار حوادث و کشتگان این قلل شاید ما را در انتخاب قله مورد نظر و برنامه ریزی بر اساس توانایی مان بیشتر راهنمایی کند. 

قله اورست     everest

ارتفاع: 8848 متر

مکان: چین / نپال

اولین فاتحان: ادموند هیلاری از نیوزیلند و تنزینگ نرگی از نپال

تاریخ اولین صعود: ۲۹ می ۱۹۵۳

تعداد صعود به این قله: 3684

کشته شدگان صعود به این قله: 210

قله کی۲       K2

انجمن پزشکی کوهستان ایران: کو هستان همیشه دلفریب است. تصاویر ذیل از یکی از وبلاگ های خوب کوهنوردی دریافت شده، امیدواریم لذت ببرید:

اورست و نوپتسه:

سرما:

عکس هایی فوق العاده زیبا از کوه های قراقروم پاکستان

انجمن پزشکی کوهستان ایران: در ادامه عکس هایی از کوه های قراقروم ها از جمله گاشربروم ها و کی دو را می بینید که زیبایی آنها کم نظیر است. از آقای عظیم قیچی ساز بابت ارسال این عکس ها صمیمانه سپاسگزارم و برای این کوه نورد ارزشمند کشورمان آرزوی توفیق در همه زمینه ها را دارم.

 ( برای سهولت در آپلود عکس ها کیفیت آن پایین آورده شد.)

با تشکر از منبع: http://newfarid.blogfa.com/

با تشکر از وبلاگ کوهستان حقیقت

خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا را بشناسید!

شما هم جزو آن دسته از افرادی هستید که به کوه‌نوردی و سفر به ارتفاعات علاقه‌مندند؟ پس باید به خطرات بی‌شماری که در این مسیر وجود دارد، واقف باشید. سرمازدگی، بهمن و توفان‌های شدید و مرگ‌آور، از مهم‌ترین خطراتی است که مسافران بلندترین و خطرناک‌ترین قلل جهان را تهدید می‌کند. این شرایط سخت، حتی‌اگر جان کوهنوردان را هم نگیرد، صدماتی به آنها وارد می‌کند که هیچ گاه جبران نخواهد شد. اگر خطرناک‌ترین کوه‌های جهان را برای صعود برگزیده‌اید، کمی بیشتر فکر کنید.

مرتفع مرگ آفرین! 

آناپورنا با ارتفاع 8091 متر، در 55 کیلومتری هیمالیا واقع شده و شش قله با ارتفاع بیش از 7200 متر دارد. این کوه، دهمین قله مرتفع و اولین کوه خطرناک دنیا است. نام آناپورنا در اصل از زبان سانسکریت گرفته شده و به معنی الهه محصول است. تا به حال 130 نفر موفق شده‌اند به قلل مرتفع آناپورا صعود کنند اما 53نفر در این راه جان خود را از دست داده‌اند. به خاطر آمار 40 درصدی کشته‌شدگان این کوه، آناپورا در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا جا گرفته است. اولین صعود به این کوه در سوم ژوئن سال 1950 توسط موریس هرزوک و لوئیس لاشنال انجام شد. البته این صعود خالی از خطر نبود و هر دو نفر در این راه انگشتان دست و پای خود را بر اثر سرمازدگی از دست دادند.

 کوه مِهی!

نانگاپاربات، با داشتن ارتفاع 8126 متری نهمین قله مرتفع دنیاست که در قسمت غربی هیمالیا واقع شده است. این کوه به دلیل آمار کشته شدگانش، علاوه بر نامگذاری به اسم کوه قاتل، در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا قرار گرفته است. همچنین توفان‌های یکنواخت و دائمی و بهمن‌های سنگین دلایلی دیگر مبنی بر خطرناک بودن این کوه است. ‌برخی نانگا پاربات را کوه عریان می‌نامند. هنگام طلوع آفتاب، مهی غلیظ قله را می‌پوشاند و مردم بومی منطقه در این باره افسانه‌ای دارند که می‌گوید این دود غلی1 به خاطر این است که فرشتگان هنگام هر طلوع، نان می‌پزند و معتقدند که این موضوع برای آنها برکت به همراه می‌آورد. در سال 1953 هرمان بوهل اولین شخصی بود که موفق به صعود به این قله شد، ولی این صعود به قیمت کشته شدن 31 نفر از همراهان او بر اثر بهمن و توفان تمام شد.

این کوه به دلیل داشتن شیب کم، برای صعود بسیار راحت به نظر می‌رسید، آنها سفر پر خطر خود را آغاز کردند ولی توفان‌های شدید باعث شد تا از مسیر اصلی خارج شده و راه را گم کنند. تمام گروه هرمان پس از روزها سرگردانی، زیر خروارها برف مدفون شدند به طوری که حتی اجساد آنها هم پیدا نشد. تعداد بی‌شمار مفقودان و کشته‌شدگان این کوه، باعث شد تا مردم آن را نفرین شده بدانند. هم اکنون نانگا پاربات، با داشتن 60 کشته، در‌کنار کوه آناپورا بیشترین کشته را در میان قلل خطرناک داراست. 

کوهستان وحشی! . . .